เรื่องนี้เป็นเรื่องคนอื่นเน้อ 

..............................

 ตั้งแต่จำความได้ ผมอยู่ในครอบครับที่ค่อนข้างมีฐานะ อยากได้อะไรก็ได้ อยากกินอะไรก็กิน

แต่ด้วยความที่ยังเด็ก เลยไม่ได้สนใจอะไร แค่เล่นเลโก้+ของเล่นที่ป๊าซื้อให้ก็พอใจแล้ว

ตอนนั้นครอบครัวผมใหญ่มาก มาอยู่ในบ้านเดียวกันเกือบ15คน มีหลานรุ่นๆเดียวกันอยู่ด้วย

ที่โรงเรียนผมเข้ากับใครไม่ได้ เนื่องจากปัญหาการควบคุมอารมณ์

(ผลจากการผ่าตัดสมอง) โลกของผมไม่มีใคร มีป๊า มีแม่ พี่สะใภ้ เวลาแม่ไม่อยู่บ้านมักจะฝากผมไว้กับพี่สะใภ้

ตอนนั้นผมกลัวไม้แขวนเสื้อมากๆ เพราะพี่ชอบเอามาขู่ พี่ให้ผมกินผัก กินสลัด ผมไม่ชอบ ผมอยากกินเนื้อ

กินปลา พี่บังคับให้ผมกินนมทุกวันวันละสองแก้ว เช้ามาผมจะตื่นไปโรงเรียน ตอนนั้นผมไม่รู้จักการแปรงฟัน

จริงๆนะ เพราะป๊ากับแม่ไม่เคยได้อยู่สอนผม พี่ๆเขาก็คงนึกว่าเรื่องแค่นี้คงไม่ต้องสอนกันหรอก จนผมไปโรงเรียน

ถึงได้รู้อะไรหลายๆอย่าง ผมไล่แกล้งเด็กผู้หญิงไปทั่ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบ แน่ล่ะสิ ใครเขาจะชอบถูกแกล้ง 

ผมเรียนหนังสือได้ไม่มีปัญหา แต่ไม่เก่ง ชีวิตเป็นอย่างนี้จนผมขึ้นป.1 ป๊าก็ไม่อยู่แล้ว ผมไม่ค่อยเข้าใจ

แต่บ้านเราก็ไม่เหมือนเดิม เราต้องย้ายจากกรุงเทพไปอยูนครพนม แม้ไปทำงานกลับเดือนละครั้ง ผมเห็นแต่แม่

ทำงาน ทุกครั้งผมจะร้อมตามแม่ไปด้วยแต่แม่ก็ไม่ให้ไป  พี่ให้ผมทำหลายอย่าง ซักผ้า เก็บกวาดบ้าน

แต่ไม่รู้สึกลำบากอะไร ชีวิตบ้านนอกมันสนุกมากขอบอก ทั้งตกปลา จับแมลง เล่นโคลน อยู่ได้ปีเดียวก็ต้องย้าย

บ้านอีกแล้ว คราวนี้เป็นโรงเรียนคริส ผมต้องสวดมนต์แบบคริส ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ที่นี่ปัญหาการควบคุม

อารมณ์ของผมหนักขึ้น ทำให้เข้ากบใครไม่ได้ซักคน ตื่นเช้ามาผมไม่อยากไปโรงเรียน แต่ก็ต้องไป กลับมาบ้าน

ก็ขี่จักรยานเล่นอยู่แถวนั้น ชีวิตวนเวียนไปอีกปีหนึ่ง ผมก็ได้กลับกรุงเทพ

 

กลับกรงเทพคราวนี้ผมได้อยู่กับแม่แล้ว อยู่กันแค่สองคน แต่แม่ไม่เหมือนเดิมเลย แม่ดูเศร้าๆ ทุกเช้าสองแม่ลูก

จะพากันไปสนามหลวง ขายไส้กรอกอีสาน ขายผัดไทย ผมใช้ชีวิตเติบโตและคุ้นเคยกับที่นั่น

เรื่องโรงเรียนก็เหมือนเดิม เพราะผมเป็นแบบนี้ ผมถึงไม่มีเพื่อน แต่การเรียนผมดีขึ้นมาก จนเป็นที่หนึ่งของห้อง

แต่มนไม่ช่วยอะไรซักนิด ผมมีชีวิตเหมือนอยู่ไปวันๆ โลกนีมีแต่ผมกับแม่

 

แม่หางานทำเรื่อยๆจนผมจบป.6 ผมได้สัมผัสชีวิตมัธยม และพยายามปรับตัวเองมากขึ้น พวกเด็กเกเรมักจะมา

ล้อหัวผม แล้วพวกมันก็โดนต่อยกลับไปทุกครั้ง อาจารย์บอกว่าผมมีอาการทางจิต มีอาจารย์คนนึงใจดีมาก

เขาบอกให้ผมอดทน ไม่งั้นแม่จะเสียใจ ผมถึงอดทนและพยายามเรียนรู้ชีวิต มีเพื่อนมากขึ้น ได้ทำอะไรสนุกๆ

แบบที่คนอื่นเขาทำ แต่ผมอยากเตะบอล หรือเล่นบาส ไม่มีใครยอมให้ผมเล่น เขาบอกว่าหัวผมไม่ค่อยดี

เดี๋ยวจะกระทบกระเทือน ผมไม่เข้าใจเท่าไหร่ 

 จนขึ้นม.2ผมเริ่มโตขึ้น ผมไม่โกรธหรือโมโหใครอีกแล้ว แต่ผมเปนคนพูดไม่เก่ง อัธยาศัยไม่ดี จึงอ่านหนังสือ

เงียบๆคนเดียว เวลาอยู่กับเพื่อนก็บ้าสุดกู่ เวลาอยู่คนเดียวผมจะก้มหน้ามองพื้น เพราะผมไม่อยากมองสายตาคน

อื่น ผมไม่อยากได้ยินพวกเขาดูถูกผมอีก

ถึงแม้ว่าผมจะมีเพื่อนดีๆมากมาย แต่บ้านของเราก็ถูกธนาคารยึดแล้ว แม่บอกว่า

"ไปอยู่ที่อื่นกันนะลูก"

 ผมย้ายมาอยู่คอนโดห้องเล็กนิดเดียว ข้าวของต้องทิ้งไว้เกือบหมด เอามาแค่บางส่วน แต่ยังมีคอมพิวเตอร์ให้ผม

เล่น แม้จะลำบากแค่ใหน แม่ก็ซื้อชั่วโมงเน็ตให้ผมเล่นเสมอ เอาคอมไปซ่อมทุกครั้งที่เสีย คอมผมเสียบ่อยจนผม

ชำนาญเรื่องคอมมากขึ้น ผมหัดเล่นเว็บบอร์ด msn มีเพื่อนดีๆเยอะแยะ ถึงแม้บางทีจะเหงา แต่ผมไม่ร้องให้หรอก

ถึงแม้ป๊าจะไม่เคยบอก แต่ถ้าป๊าอยู่ต้องพูดแน่ๆว่า "ลูกผู้ชายห้ามร้องนะ"

แม่ไปทำงานกลับเดือนละครั้ง เราคุยกันทางโทรศัพท์ พอถึงเวลาก็ไปกดเงินจากAtm

ที่โรงเรียนใหม่นี้มีเพื่อนเกเรเยอะมาก ผมทะเลาะกับพวกเขาอีกแล้ว ทะเลาะทุกวันทุกชั่วโมง ผมรู้สึกว่าตัวเอง

หยาบมากขึ้น เมื่อก่อนจะพูด เรา ,นาย ตอนนี้ผมแทนตัวเองว่ากู เรียกคนอื่นว่ามึง กับผู้หญิงจะเรียกเอ็ง

ในที่สุดผมก็จบม.3แล้ว แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะเรียนต่อที่ใหน อนาคตผมอยากเป็นอะไร

 

ชีวิตม.ปลายคือเวลาที่ผมได้พบเจออะไรหลายๆอย่าง

 

พบและลาจากกับความรัก

 

............

 

ถ้าเขาลงเพิ่มจะกอปมาใหม่นะ= ="

Comment

Comment:

Tweet

ลูกผู้ชาย ตอนเกิดก็ต้องร้องไห้อยู่ดี...

#2 By [ The White Demon ] on 2008-05-09 09:38

ไม่เคยรู้เรื่องแบบนี้เลยนะเนี่ย - -"
ไม่เคยบอกกันเลย - -"

เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้รุแระ
ยังไงก็เพื่อนกันเว้ย question

#1 By AelitaX on 2008-05-09 07:24